104

Naar eg finge den eg vilde,aa! eg skulde vori glad;som til gjestebod og gildegjekk eg til min armods stad.Lat so vera det vart møde;mødast lyt ein, kvart ein vil.Um det og var trongt um føde,armod er me vane til.

Naar eg berre paa det tenkjer,ljosnar heimen som ein dag;alt eg gløymer som meg krenkjer,alting fær eit anna lag.Hugna som ei himmels-sendingstrøymer inn i alt mit vit.Alting fær si rette vending,livet fær sin rette lit.

Alt me skulde havt aa røde,vilde seint sin ende faa.Fagna millom trong og mødeknapt det skulde skorta paa.Ikkje trur eg nokon gaaddemykjen ufred, der me var;ikkje trur eg, at der raaddemykje strid og strenge svar.

Naar me gjekk i onni saman,skulde verket falli lett.Laga skulde me med gamanalt, som best me hadde set.Aldri er det tungt aa træle,der ein støtt kan hugna sjaa.I eit hus med fred og sæle,der vert alle mødor smaa.

Lat dei etter pengar grava,dei som støtt paa rikdom sjaa.Naar ein fulle hus kan hava,trur dei, inkje stende paa.Endaa ymist folk eg kjende,som var rikt og kom i skort;og paa same tid det hende,at eit lite bu vart stort.

Nei, den skatten vil eg unnadei som honom hava vil,helst til dei som aldri kunnautan rikdom vera til.Men ein heim der hugna kvilde,var den ting som mest meg drog.Naar eg finge den eg vilde,var eg altid riker nog.

104

Naar eg finge den eg ville,aa! eg skulle vori glad;som til gjestebod og gildegjekk eg til min armods stad.Lat so vera det vart møde;mødast lyt ein, kvart ein vil.Om det og var trongt om føde,armod er me vane til.

Naar eg berre på det tenkjer,ljosnar heimen som ein dag;alt eg gløymer som meg krenkjer,alting fær eit anna lag.Hugna som ei himmels-sendingstrøymer inn i alt mit vit.Alting fær si rette vending,livet fær sin rette lit.

Alt me skulle hatt å røde,ville seint sin ende få.Fagna mellom trong og mødeknapt det skulle skorta på.Ikkje trur eg nokon gåddemykjen ufred, der me var;ikkje trur eg, at der råddemykje strid og strenge svar.

Naar me gjekk i onni saman,skulle verket falli lett.Laga skulle me med gamanalt, som best me hadde set.Aldri er det tungt å træle,der ein støtt kan hugna sjå.I eit hus med fred og sæle,der vert alle mødor små.

Lat dei etter pengar grava,dei som støtt på rikdom sjå.Naar ein fulle hus kan hava,trur dei, inkje stende på.Endå ymist folk eg kjende,som var rikt og kom i skort;og på same tid det hende,at eit lite bu vart stort.

Nei, den skatten vil eg unnadei som han hava vil,helst til dei som aldri kunnautan rikdom vera til.Men ein heim der hugna kvilde,var den ting som mest meg drog.Naar eg finge den eg ville,var eg altid riker nok.