134. Fedrelandssalme.
Gud signe vaart dyre fedrelandog lat det som hagen bløma!Lat lysa din fred fraa fjell til strandog vinter for vaarsol røma!Lat folket som brøer saman bu,som kristne det kan seg søma!
Vaart heimland i myrker lenge laag,og vankunna ljoset gøymde;men Gud, du i naade til oss saag,din kjærleik oss ikkje gløymde:Du sende ditt ord til Norigs fjell,og ljos yver landet strøymde.
240Og Norig det ligg vel langt i nord,og vinteren varer lenge;men ljoset og livet i ditt ord,det ingen kann setja stengje.Um fjellet er høgt og dalen trong,ditt ord heve daa sitt gjenge.
So blømde vaart land i ljos og fred,det grodde so grønt i lider.Men atter seig natt paa landet nedmed trældom og tunge tider.Og folket det sukka etter ljos,og du lyste upp um-sider.
Og morgonen rann, og myrkret kvarv,som lenge vaar lukka skygde.Du atter oss gav vaar fridoms arvog honom i trengsla trygde.Du verna vaart folk og gav oss fred,og landet med lov me bygde.
Vil Gud ikkje vera bygningsmann,me faafengt paa huset byggjer.Vil Gud ikkje verja by og land,kann vaktmann oss ikkje tryggje.So vakte oss Gud, so me kann bui heimen med fred og hyggje!
No er det i Norig atter dagmed vaarsol og song i skogen.Um sædet enn gror paa ymist lag,det brydder daa etter plogen.So signe daa Gud det gode saad,til groren ein gong er mogen!
134. Fedrelandssalme.
Gud signe vårt dyre fedrelandog lat det som hagen bløma!Lat lysa din fred frå fjell til strandog vinter for vårsol røma!Lat folket som brøer saman bu,som kristne det kan seg søma!
Vårt heimland i myrker lenge låg,og vankunna ljoset gøymde;men Gud, du i nåde til oss såg,din kjærleik oss ikkje gløymde:Du sende ditt ord til Norigs fjell,og ljos over landet strøymde.
240Og Norig det ligg vel langt i nord,og vinteren varer lenge;men ljoset og livet i ditt ord,det ingen kan setja stengje.Om fjellet er høgt og dalen trong,ditt ord heve då sitt gjenge.
So blømde vårt land i ljos og fred,det grodde so grønt i lider.Men atter seig natt på landet nedmed trældom og tunge tider.Og folket det sukka etter ljos,og du lyste opp om-sider.
Og morgonen rann, og mørkeret kvarv,som lenge vår lukka skygde.Du atter oss gav vår fridoms arvog han i trengsla trygde.Du verna vårt folk og gav oss fred,og landet med lov me bygde.
Vil Gud ikkje vera bygningsmann,me fåfengt på huset byggjer.Vil Gud ikkje verja by og land,kan vaktmann oss ikkje tryggje.So vakte oss Gud, so me kan bui heimen med fred og hyggje!
No er det i Norig atter dagmed vårsol og song i skogen.Om sædet enn gror på ymist lag,det brydder då etter plogen.So signe då Gud det gode såd,til groren ein gong er mogen!