86

Velkòmen heim no, sònen min!Aa nei, kor bart du er!Det harde vêr og nordanvindhev teke paa den vesle kinn.Du vintrens merke bèr.

87

88Ja uvêr var her gong paa gong,so fjorden rauk som eim.Naar baara braut og stormen song,var hugen tung og barmen trong,og myrkt i hus og heim.

Og kjelden kom, og gaasi med,det leid til sùmarmaal;daa gjekk eg tidt paa bakken ned.Fyrr du kom heim, det var kje fredi denne stakars saal.

Kvar baat som kom eg stírde paa:«Det er lauparseglet hans!»Men alle peika langt ifraa,og tungt du veit det var aa sjaaat ingen la til lands.

I ótta stod eg upp i dag,det bar den gamle veg.Daa fekk eg sjaa eit storbaat-lagi far si stød, med reipa drag;og gild og glad vart eg.

Kor traust han ligg, din vakre baat,med grøne ripar paa!Kom, varm deg; aa — so kald og vaat!og utvakt er du vel attaat.Du nòko varmt skal faa.

86

Velkomen heim no, sònen min!Aa nei, kor bart du er!Det harde vêr og nordanvindhar teke på den vesle kinn.Du vintrens merke bèr.

87

88Ja uvêr var her gong på gong,so fjorden rauk som eim.Naar båra braut og stormen song,var hugen tung og barmen trong,og mørkt i hus og heim.

Og kjelden kom, og gåsa med,det leid til sumarmål;då gjekk eg titt på bakken ned.Før du kom heim, det var kje fredi denne stakars saal.

Kvar båt som kom eg stírde på:«Det er lauparseglet hans!»Men alle peika langt ifrå,og tungt du veit det var å sjåat ingen la til lands.

I ótta stod eg opp i dag,det bar den gamle veg.Då fekk eg sjå eit storbåt-lagi far si stød, med reipa drag;og gild og glad vart eg.

Kor traust han ligg, din vakre båt,med grøne ripar på!Kom, varm deg; aa — so kald og våt!og utvakt er du vel attåt.Du noko varmt skal få.