46

Lampa var kveikt.

Surr-surr-surr, sa rokken hennar Bergit, og ho trødde paa so eldande fort. Rokken hennar Sigrid gjorde ikkje so mykje staak; han gjekk lògnare, og ikkje vart han so hardt driven heller som Bergit sin. Rett som det var, kunde han heilt-upp stâna, og ho vart sitjande med handi under hòka og glo fram paa gòlvet.

Innmed bordet, tett under lampa, sat Signe og Sigurd og las paa leksorne sine. Signe dreiv paa med eit svar i forklaringi, som ho meinte paa ho aldri kom til aa læra. Men Sigurd var næmare, han; han hadde berre att aa læra eit salmevers, og so var han ferdig.

Burt-i benken sat far og slétta paa ei tre-skei; mor gjekk og stelte med kveldsmaten. Jens, tenestguten, sat og lappa hud-skone sine. Han sat so fælt tenksam og la lapparne paa alle vis, for aa faa deim til aa høva. Bjørn, eldste sonen i huset, fila paa eit knivsblad, slik at sveiten tilla og draup fraa panna. Han hadde sett huva heilt att paa nakken, og dei ljose krullarne stod fram som ein brem kringum panna. Nils, vesle bror hans, hadde nyleg fenge laant ei eventyrbok med bilæte i, og no sat han og las, so han ingenting høyrde av alt ikring seg. Men midt paa gòlvet sat Aslak i veslestol og drog av seg hudsko og sokkar; han laut til sengs han no. Det var ein tjukk liten stabbe paa fire fem aar, hadde kvitt haar, blaae, blide augo og raude kinner. Daa sokkarne endeleg var av og vel bundne 47ihop, hengde mor deim upp, og Aslak reiv av seg trøya og skjerf og huva, og stabba so burt aat sengi. «Nei, du lyt gjèra eit hallingkast fyrr du legg deg,» sa Jens. «Nei, eg kann ikkje i kveld,» sa Aslak. Men daa tok Bjørn og Bergit òg til aa beda. «Maa eg daa, mor?» spurde Aslak. «Aa, du lyt vel det daa,» sa ho. So gjekk Aslak midt fram paa gòlvet, rudde ifraa seg alt som var i vegen, og sputta i nevarne. Dermed gjorde han ein sleng paa seg, og foten kom til visse ti tùmar upp ifraa. Men den fille hudskoen var ikkje nøgd med det, han; han flaug av foten, og som ei pil upp i lufti, og dala ned att — midt i grautegryta, som mor nett-upp hadde sett upp i kók-omnen. Ho sprang til med eit lite skrik og drog hudskoen upp att; daa var han kvit av mjølk, og so vaat at det rann av honom. Men slik ein usturteleg laatt skulde ingen ha høyrt. Mor smaa-skjente med det same, men so laut ho òg læja; jamvel Bergit laut stansa rokken sin for laatt, og Jens slepte arbeidet sitt i gòlvet, héldt seg yver magen og berre log — — men daa laag Aslak og grét under skinnfelden.

46

Lampa var kveikt.

Surr-surr-surr, sa rokken hennar Bergit, og ho trødde på so eldande fort. Rokken hennar Sigrid gjorde ikkje so mykje ståk; han gjekk lògnare, og ikkje vart han so hardt driven heller som Bergit sin. Rett som det var, kunne han heilt-opp stâna, og ho vart sitjande med handa under hòka og glo fram på golvet.

Innmed bordet, tett under lampa, sat Signe og Sigurd og las på leksorne sine. Signe dreiv på med eit svar i forklaringa, som ho meinte på ho aldri kom til å læra. Men Sigurd var nærare, han; han hadde berre att å læra eit salmevers, og so var han ferdig.

Bort-i benken sat far og slétta på ei tre-skei; mor gjekk og stelte med kveldsmaten. Jens, tenestguten, sat og lappa hud-skone sine. Han sat so fælt tenksam og la lappane på alle vis, for å få dei til å høva. Bjørn, eldste sonen i huset, fila på eit knivsblad, slik at sveiten tilla og draup frå panna. Han hadde sett huva heilt att på nakken, og dei ljose krullane stod fram som ein brem kringom panna. Nils, vesle bror hans, hadde nyleg fenge lånt ei eventyrbok med bilete i, og no sat han og las, so han ingenting høyrde av alt ikring seg. Men midt på golvet sat Aslak i veslestol og drog av seg hudsko og sokkar; han laut til sengs han no. Det var ein tjukk liten stabbe på fire fem år, hadde kvitt hår, blåe, blide augo og raude kinner. Då sokkane endeleg var av og vel bundne 47i hop, hengde mor dei opp, og Aslak reiv av seg trøya og skjerf og huva, og stabba so bort åt senga. «Nei, du lyt gjera eit hallingkast før du legg deg,» sa Jens. «Nei, eg kan ikkje i kveld,» sa Aslak. Men då tok Bjørn og Bergit òg til å beda. «Må eg då, mor?» spurde Aslak. «Aa, du lyt vel det då,» sa ho. So gjekk Aslak midt fram på golvet, rudde ifrå seg alt som var i vegen, og sputta i nevane. Dermed gjorde han ein sleng på seg, og foten kom til visse ti tùmar opp ifrå. Men den fille hudskoen var ikkje nøgd med det, han; han flaug av foten, og som ei pil opp i lufta, og dala ned att — midt i grautegryta, som mor nett-opp hadde sett opp i kók-omnen. Ho sprang til med eit lite skrik og drog hudskoen opp att; då var han kvit av mjølk, og so våt at det rann av han. Men slik ein usturteleg lått skulle ingen ha høyrt. Mor små-skjente med det same, men so laut ho òg læja; jamvel Bergit laut stansa rokken sin for lått, og Jens slepte arbeidet sitt i golvet, heldt seg over magen og berre log — — men då låg Aslak og gret under skinnfellen.