Daa Nils var ikring ti aar gamall, fekk far hans ein liten blakk fòle av Svein Grovan. Han var morlaus og berre aatte dagar gamall, den vesle fòlen. Mor hans hadde snaava i helda uppaa stølen og fenge dauden av det. Blakken vart upp-alen med mjølki av Blaageit. I solskinet kunde Nils og vesle fòlen liggja utpaa bakken og sòva ihop under skinnfelden. Fòlen kunde daa tyggja paa armen hans Nils lange stunder, og Nils kjælte med hònom, som det var ein liten bror han hadde med seg. Og naar so Nils lokka paa Blaageit og sa: «Blaageit, Blaageit, no maa du kòma, vesle fòlen er tyrst,» — so svara Blaageit uppaa berget og kom springande heim; og Nils mjølka daa Blaageit og gav fòlen drikke.

Det vart ein gild hest av Blakken, og Olav, far hans Nils, hadde honom so lenge han livde. Og Blakken var allstødt fin og feit, endaa Olav laut kjøpa det meste fòret til hònom. Daa Nils var ikring attan aar, døydde mor hans, ho Aaste. Under likferdi gjekk Nils ned i stallen til Blakken, klappa honom og stod og grét, og Blakken stod og strauk hòvudet sitt inn aat honom, og Nils kunde grant sjaa at det trilla taaror utor augo hans. Han tykte nok synd i Nils, som grét, og han sakna Aaste, han og. Ho hadde kòme med mang ein brødmòle og grautbite til Blakken, ho.

Daa far til Nils døydde, fekk Nils Blakken, som daa var fem og tjuge aar gamall. Ein hest kann verta gamall og endaa vera god, naar han vert godt medstelt, som Blakken vart. Den dagen Blakken skulde døy, kunde ho Anne, kòna hans Nils, ikkje vera heime. Det var endaa Sundre Dale som skaut Blakken; det var ikkje aa venta, at Nils kunde gjera det sjølv. Blakken vart graven ned i haugen nedanfor buret, og der sette Nils ei ask.

Då Nils var ikring ti år gamal, fekk far hans ein liten blakk fòle av Svein Grovan. Han var morlaus og berre åtte dagar gamal, den vesle fòlen. Mor hans hadde snåva i helda oppå stølen og fenge døden av det. Blakken vart opp-alen med mjølka av Blaageit. I solskinet kunne Nils og vesle fòlen liggja utpå bakken og sòva i hop under skinnfellen. Fòlen kunne då tyggja på armen hans Nils lange stunder, og Nils kjælte med han, som det var ein liten bror han hadde med seg. Og når so Nils lokka på Blaageit og sa: «Blaageit, Blaageit, no må du komme, vesle fòlen er tørst,» — so svara Blaageit oppå berget og kom springande heim; og Nils mjølka då Blaageit og gav fòlen drikke.

Det vart ein gild hest av Blakken, og Olav, far hans Nils, hadde han so lenge han livde. Og Blakken var allstødt fin og feit, endå Olav laut kjøpa det meste fòret til han. Då Nils var ikring attan år, døydde mor hans, ho Aaste. Under likferda gjekk Nils ned i stallen til Blakken, klappa han og stod og gret, og Blakken stod og strauk hovudet sitt inn åt han, og Nils kunne grant sjå at det trilla tårer utor augo hans. Han tykte nok synd i Nils, som gret, og han sakna Aaste, han og. Ho hadde kòme med mang ein brødmòle og grautbite til Blakken, ho.

Då far til Nils døydde, fekk Nils Blakken, som då var fem og tjuge år gamal. Ein hest kan verta gamal og endå vera god, når han vert godt medstelt, som Blakken vart. Den dagen Blakken skulle døy, kunne ho Anne, kòna hans Nils, ikkje vera heime. Det var endå Sundre Dale som skaut Blakken; det var ikkje å venta, at Nils kunne gjera det sjølv. Blakken vart graven ned i haugen nedanfor buret, og der sette Nils ei ask.