131

Dei segja no, verdi skal vera so vond,og sant nog det ofta kann finnast;men vistnog me saago ei fagnadfull stundlangt oftar’, en sjølve me minnast.Me tenkja for kort og venta for stort,og difyre kjenna me ofta skort.

Um endaa i heimen er trældom og tvangog folk, som for store vil vera,um sanning og rett verder heft i sin gangog smaafolk faa skjemder at bera,so sjaa me daa tidt, det teiknar sig blidt,at umbot vil koma, der alt var for stridt.

Høgt upp yver alle dei herrarne smaaer ein med eit sterkare rike;han læter sitt ljos og sin varme naatil faatøke folk som til rike.Han giv utan skil, naar timen er til;han giv sine gaavor til kven, han vil.

Dei arme fekk ofta ein rikdom i barm,ein skatt i sitt mod og sitt lynde;dei ganga med von gjenom saknad og harmog finna seg hugnad og ynde,dei fara fram stilt og taka det mildtog lindra og lækja, der nokot er ilt.

Rundt um er ein heim, som av fagnad er full.Sjaa alla dei liv, som der liva,og soli, som straar yver doggi sit gull,132og blomen, som opnar si skiva.Um vel du vil sjaa paa berre eit straa,du kann ikkje meir en at undrast derpaa.

Men den, som gav liv i so rikelegt talog kraft, som vel ingen kann tyda,han hever vel endaa ein romare salmed endaa ei rikare pryda.D’er litet, me sjaa, og litet me naamot alt, som i vonom der vera maa.

I. Aasen.

131

Dei segja no, verdi skal vera so vond,og sant nok det ofte kan finnast;men visst nok me såg ei fagnadfull stundlangt oftar’, en sjølve me minnast.Me tenkja for kort og venta for stort,og difor kjenna me ofte skort.

Om endå i heimen er trældom og tvangog folk, som for store vil vera,om sanning og rett verder heft i sin gangog småfolk få skjemder at bere,so sjå me då titt, det teiknar sig blidt,at umbot vil koma, der alt var for stridt.

Høgt opp over alle dei herrane småer ein med eit sterkare rike;han læter sitt ljos og sin varme nåtil fåtøke folk som til rike.Han giv utan skil, når timen er til;han giv sine gaavor til kven, han vil.

Dei arme fekk ofte ein rikdom i barm,ein skatt i sitt mod og sitt lynde;dei ganga med von gjennom saknad og harmog finna seg hugnad og ynde,dei fara fram stilt og taka det mildtog lindra og lækja, der noko er ilt.

Rundt om er ein heim, som av fagnad er full.Sjå alla dei liv, som der liva,og sola, som strår over dogga sit gull,132og blomen, som opnar si skiva.Om vel du vil sjå på berre eit strå,du kan ikkje meir en at undrast derpaa.

Men den, som gav liv i so rikelegt talog kraft, som vel ingen kan tyda,han hever vel endå ein romare salmed endå ei rikare pryda.D’er lite, me sjå, og lite me nåmot alt, som i vonom der vera må.

I. Aasen.