130

Heimen er baade vond og god,det skifter med sut og gaman.Hæv er den, som med same modkann taka mot alt tilsaman.

Vegen ligger jo ymist tilmed staup og store krokar.Ein kjemer der, som ein inkje vil,og fram i mange flokar.

Sveinen stemmer i vegen radtmed stora voner i barmen;han møter ymist ein bakke bratt,han møter stundom harmen.

Um ei stund han fær ein stur,det hever sit gamle gjenge:Gleda gløymest, fyrr du trur;men sorgerna sitja lenge.

Kjem han sturen i verdi ut,so fær han liten fagnad;ho snur seg burt ifraa all sut;so klagar han paa sin lagnad.

Han lastar verdi, som er so snarfraa sorg til leik at venda.Han gløymer lett, at det same varhans eigen hug, kann henda.

Strenge dagar maa koma paa;men etter koma dei milde.Den største hugnad me stundom faa,der minst me vona vilde.

Lauvet fell um hausten av,um vaaren atter det spretter.Dauden herjar um land og hav;men livet kjem altid etter.131Stormen sopar i skogom hardt,so tre og kvister brotna;men grønne kvister vil renna snartav rotom til deim, som rotna.

Kjært er livet med all sin harm;det klaarnar, alt som det gjenger.Men endaa treng eg ei von i barmum eitt, som varer lenger.

I. Aasen.

130

Heimen er både vond og god,det skifter med sut og gaman.Hæv er den, som med same modkan taka mot alt tilsaman.

Vegen ligger jo ymist tilmed staup og store krokar.Ein kjem der, som ein inkje vil,og fram i mange flokar.

Sveinen stemmer i vegen radtmed stora voner i barmen;han møter ymist ein bakke bratt,han møter stundom harmen.

Om ei stund han fær ein stur,det hever sit gamle gjenge:Gleda gløymest, før du trur;men sorgene sitja lenge.

Kjem han sturen i verdi ut,so fær han liten fagnad;ho snur seg bort ifrå all sut;so klagar han på sin lagnad.

Han lastar verdi, som er so snarfrå sorg til leik at venda.Han gløymer lett, at det same varhans eigen hug, kan henda.

Strenge dagar må koma på;men etter koma dei milde.Den største hugnad me stundom få,der minst me vona ville.

Lauvet fell om hausten av,om våren atter det spretter.Døden herjar om land og hav;men livet kjem altid etter.131Stormen sopar i skogom hardt,so tre og kvister brotna;men grønne kvister vil renna snartav rotom til dei, som rotna.

Kjært er livet med all sin harm;det klårnar, alt som det gjenger.Men endå treng eg ei von i barmom eitt, som varer lenger.

I. Aasen.