75. Ved Rundarne.
No ser eg atter slike fjell og dalarsom deim, eg i min fyrste ungdom saag,og same vind den heite panna svalar,og gullet ligg paa snjo, som fyrr det laag.Det er eit barnemaal, som til meg talarog gjer meg tankefull, men endaa fjaag.Med ungdomsminni er den tala blandad,det strøymer paa meg, so eg knapt kan anda.
Ja, livet strøymer paa meg, som det strøymde,naar under snjo eg saag det grøne straa.Eg drøymer no, som fyrr eg altid drøymde,naar slike fjell eg saag i lufti blaa.Eg gløymer dagsens strid, som fyrr eg gløymde,naar eg mot kveld af sol ein glimt fekk sjaa.Eg finner vel eit hus, som vil meg hysa,naar soli heim mot notti vil meg lysa.
Alt er som fyrr; men det er meir forklaarat,so dagsens ljos meg synest meire bjart,og det, som beit og skar meg, so det saarad’,det gjerer sjølve skuggen mindre svart;sjølv det, som til aa synda tidt meg daarad’,149sjølv det gjer harde fjellet mindre hardt.Forsonad koma atter gamle tankar,det same hjarta er, som eldre bankar.
Og kvar ein stein eg som en kjenning finner;for slik var den, eg flaug ikring som gut.Som det var kjæmpur, spyr eg, kven som vinneraf den og denne andre haage nut.Alt minner meg; det minner, og det minner,til soli burt i snjoen slokner ut,og inn i sidste svevn meg eingong huggardei gamle minni og dei gamle skuggar.
A. O. Vinje.
75. Ved Rundarne.
No ser eg atter slike fjell og dalarsom dei, eg i min fyrste ungdom såg,og same vind den heite panna svalar,og gullet ligg på snø, som før det låg.Det er eit barnemål, som til meg talarog gjer meg tankefull, men endå fjåg.Med ungdomsminni er den tala blanda,det strøymer på meg, so eg knapt kan anda.
Ja, livet strøymer på meg, som det strøymde,når under snø eg såg det grøne strå.Eg drøymer no, som før eg altid drøymde,når slike fjell eg såg i lufta blå.Eg gløymer dagsens strid, som før eg gløymde,når eg mot kveld af sol ein glimt fekk sjå.Eg finner vel eit hus, som vil meg hysa,når sola heim mot notti vil meg lysa.
Alt er som før; men det er meir forklaarat,so dagsens ljos meg synest meir bjart,og det, som beit og skar meg, so det såra’,det gjer sjølve skuggen mindre svart;sjølv det, som til å synda titt meg dåra’,149sjølv det gjer harde fjellet mindre hardt.Forsona koma atter gamle tankar,det same hjarta er, som eldre bankar.
Og kvar ein stein eg som en kjenning finner;for slik var den, eg flaug ikring som gut.Som det var kjæmpur, spyr eg, kven som vinneraf den og denne andre haage nut.Alt minner meg; det minner, og det minner,til sola bort i snøen slokner ut,og inn i sidste svevn meg eingong huggardei gamle minni og dei gamle skuggar.
A. O. Vinje.