145

Tidt eg minnest ein gamall gardmed store tre og runnar,vollar, bakkar og berg og skardog blomster paa grøne grunnar.

I₂

146Der eg hadde meg so godt eit rom;hus og mark med baade bær og blom,alt eg nøytte som ein eigedommed baade lut og lunnar.

Der var dalar og lider nog,der lur og bjøllur klungo;der var ruster og fager skog,der tusund fuglar sungo,tett med stova stod ei bjørk so breid,der hadde skjorerna sitt gamle reid,staren song i kvar ein topp, som beid,og erlur i tunet sprungo.

Heima var eg so vida kjendog slapp inn, kvar eg vilde,i kvart hus i den heile grend,um endaa folket kvilde.Der var kjenningar i kvar ei kraa,og naar eg ukjende folk fekk sjaa,spurde eg radt, kvar dei var ifraa,og dei var lika milde.

Var det nokon, som der leid vondtog vardt fyre tap og spilda,braadt det spurdest um bygdi rundt,og alle tykte, det var illa.Ofta minnest eg mi gamle grend,naar eg framand ut i verdi stend,heimlaus, frendelaus og litet kjend,og likar paa leiken illa.

Ivar Aasen.

145

Titt eg minnest ein gamal gardmed store tre og runnar,vollar, bakkar og berg og skardog blomster på grøne grunnar.

I₂

146Der eg hadde meg so godt eit rom;hus og mark med både bær og blom,alt eg nøytte som ein eigedommed både lut og lunnar.

Der var dalar og lider nok,der lur og bjøllur klungo;der var ruster og fager skog,der tusen fuglar song,tett med stova stod ei bjørk so brei,der hadde skjorerna sitt gamle reid,staren song i kvar ein topp, som beid,og erlur i tunet sprungo.

Heima var eg so vida kjendog slapp inn, kvar eg ville,i kvart hus i den heile grend,om endå folket kvilde.Der var kjenningar i kvar ei krå,og når eg ukjende folk fekk sjå,spurde eg radt, kvar dei var ifrå,og dei var lika milde.

Var det nokon, som der leid vondtog vart fyre tap og spilda,brått det spurdest om bygda rundt,og alle tykte, det var illa.Ofte minnest eg mi gamle grend,når eg framand ut i verdi står,heimlaus, frendelaus og lite kjend,og likar på leiken illa.

Ivar Aasen.