(Skrevet omtrent 1225).
Hákon konungr var auðkendr meir en aðrir menn; lýsti ok af hjálminum, er sólin skein á; var vápnaburðr mikill at hánum. Þá tók Eyvindr Finnsson hött ok setti yfir hjálm konungs. Eyvindr skreyja kallaði þá hátt: leynist Norðmanna konungr nú? eða hefir hann flýit, eða hvar er nú gullhjálmrinn? Eyvindr gékk þá fram, ok Álfr bróðir hans með hánum ok hjoggu til beggja handa ok létu sem óðir eða galnir væri. Hákon konungr mælti hátt til Eyvindar: haltu svá fram stefnunni, ef þú vilt finna Norðmanna konung. Var þá ok skamt at bíða, áðr Eyvindr kom þar ok reiddi upp sverðit ok hjó til konungs. Þórálfr skaut við hánum skildinum ok stakraði Eyvindr við; en konungr tók sverðit kvernbít tveim höndum ok hjó til Eyvindar ofan í hjálminn ok klauf hjálminn ok höfuðit allt í herðar niðr. Þá drap Þórálfr Álf askmann 3).