207

(Maal fraa vestre Telemarki).

De va naa tileg om morgoen,skogjen han sto o gret,o taarine tippa av kvisto: —han høyrde fløyta let.

Selja lyfte paa louve sineo lydd’ ette fløyte-ljo;»sælast æ eg, som hev slikt baan,av trene i skogjen gror«.

Bjørkje bjarte paa krona briska,fuglen av kvisto fouko saang so vent om sol o somaar;men fløyta dei alle strouk.

Bjønnen sette seg ne i bakkjen,der han gjekk o aat:»baanegraaten æ ven o høyre,men venar æ fløyte-laat!«

Ikkoni oto reii kjikka,o smatta o lo so smaatt:»naa høyrer eg fløyta! Bonne mine,ho tullar so ven ein slaatt«.

Jasen mæ sine øyro langestansa ou i sitt sprang;»naar alstøtt fløyta i skogjen let,daa blei ikkji vetren lang«.

Halvor Lie.

207

(Mål frå vestre Telemarki).

De va nå tileg om morgoen,skogjen han sto o gret,o tårane tippa av kvisto: —han høyrde fløyta let.

Selja lyfte på louve sineo lydd’ ette fløyte-ljo;»sælast æ eg, som har slikt baan,av trene i skogjen gror«.

Bjørkje bjarte på krona briska,fuglen av kvisto fouko saang so vent om sol o somaar;men fløyta dei alle strouk.

Bjønnen sette seg ne i bakken,der han gjekk o åt:»baanegraaten æ ven o høyre,men venar æ fløyte-laat!«

Ikkoni oto reii kjikka,o smatta o lo so smått:»nå høyrer eg fløyta! Bonne mine,ho tullar so ven ein slått«.

Jasen mæ sine øyro langestansa ou i sitt sprang;»når alstøtt fløyta i skogjen let,då blei ikkji vinteren lang«.

Halvor Lie.