Skyttaren i fjølle.
Der stend tvo kinn i saa frisk’e glouppaa fjølle,aa purpur breier seg ivi snjouppaa fjølle.Der stimar rupa saa mjuk aa gvit,aa vesle pus onde buska situppaa fjølle.
Der fer ein skyttar som pil avstauppaa fjølle.Aa rifla smell’e, aa han æ glauppaa fjølle.Saa høg æ himlen aa klaar aa fin,aa solgull drys, aa som sylve skinheile fjølle.
Her frous bort eple, her frous bort konnonde fjølle.I byen skrik’e den soltne tonn:»vilt fraa fjølle«!Han skyt’e rupur, han skyt’e rein,aa jasar snorar han meir hell einuppaa fjølle.204Daa kvellsol lae sin roue glansivi fjølle,der rann ein skyttar me rupekransne fraa fjølle.Igjønom ruta der lyste ell.»Aa guskjelov, naa kjæm far i kvellheim av fjølle«!
Jørund Telnes.
Skyttaren i fjølle.
Der står to kinn i så frisk’e glooppå fjølle,aa purpur breier seg ivi snøoppå fjølle.Der stimar rupa så mjuk aa gvit,å vesle pus onde buska sitoppå fjølle.
Der fer ein skyttar som pil avstaoppå fjølle.Å rifla smell’e, aa han æ glaoppå fjølle.Så høg æ himlen aa klår aa fin,aa solgull drys, aa som sylve skinheile fjølle.
Her frous bort eple, her frous bort konnonde fjølle.I byen skrik’e den soltne tonn:»vilt frå fjølle«!Han skyt’e rupur, han skyt’e rein,aa jasar snorar han meir hell einoppå fjølle.204Då kvellsol lae sin raude glansivi fjølle,der rann ein skyttar me rupekransne frå fjølle.Igjønom ruta der lyste ell.»Aa guskjelov, nå kjæm far i kvellheim av fjølle«!
Jørund Telnes.