Før umkring hundre aar se’a va de helde ait stim paa Hamarsbøen i Kvislen, som de enno gaar ord um, aa som dai kalle store stime taa di, at de va innbe’e folk or alle reppo der umkring. Spelemannen aitte Lisabet-Per, aa va ifraa Aurland norda fjelle, aa han va slik ovkar te aa laate paa hardangfele. Daa han kom raisandes aa vilde te aa spela i dessa stime, for han over Hardangfjelle aa ut gjøno Ustedalen, aa daa han va komin so langt haim te som paa Tiurseggji, ai høgd myljo Kvislenn aa Lienn, so hoyrde folke omen taa felun hass radt te Hamarsbøen, aa dette ligg no væl ain fjordung fraa desse høgden. Men daa han kom paa Markehaugen, som ligg noko norda Kvisle, kunna dai skjele hoyre kort ævele veke i laatte hass radt te Hamarsbøen. Som han daa røkk fram paa tune, so sto dette fullt me folk, aa daa dailte de se te, noko paa laava aa noko inne i setustugun, aa spelemannen sto midt ute i tune aa let so høgt, at de hoyrdest skjele laatten paa baae desse stello, aa so tok daa sjølve dansarlyen te laike se ette laatto baade paa laava aa i setustugun. Fyst tok umegde, guta aa gjentu, te aa danse, mæ fylgji aa laus-dans attimyljo; dette vara daa nokstund lengji ut paa naatte; men so toko baade gifte aa ugifte, unge aa gamle te danse alle ihop, aa jamvæl lensmannen, som budde paa desse garde, dansa i broken aa skjurtun aa ænsa kji, at han va halt. Ingjin orka lenger aa vera role. Inne i setustugun laag de endaa ai øldrug kønu; ho hadde paa se undestakken aa krafsa se or sængen aa tok tak i den aine sængjistolpin, aa so te aa le’a se ette laatto de likaste ho orka. Umegde helt paa dansa haile naatte te lengsto ut paa mørgonen dagen ette, aa dai hadde dansa so, at døggji sto utapaa pløggo daires, aa sume hadde roynt se so ut, at dai orka inkji arbaie noko paa mangfelte viku.

198Daa dette stime skulde endast, sae spelemannen: »no faa me inni stugu, me’a e fær laate skiljarlaatten aat dikka«; daa bar de aat stugun me haile dansarly’e, aa spelemannen sette se i hægsæte aa tok te laate, so at de dansa alt ihop, bord aa krakka aa grytu aa alt som laust fanst i huse. Dette va endin aat store stime paa Hamarsbøen, aa derette for kor haimatte te se.

Han Lisabet-Per gikk se se’a ne paa ain is aa blaiv, aa daa laag fela hass uppaa ise, men de klunka aa ljø’a se i henna endaa, daa folk komo te aa sokna han uppatte.

Før omkring hundre år se’a va de helde ait stim på Hamarsbøen i Kvislen, som de enno går ord om, aa som dai kalle store stime tå di, at de va innbe’e folk or alle reppo der omkring. Spelemannen aitte Lisabet-Per, å va ifrå Aurland norda fjelle, aa han va slik ovkar te å låte på hardangfele. Då han kom raisandes å ville te å spela i dessa stime, for han over Hardangfjelle aa ut gjøno Ustedalen, aa då han va komin so langt haim te som på Tiurseggji, ai høgd myljo Kvislenn aa Lienn, so hoyrde folke omen tå felun hass radt te Hamarsbøen, å dette ligg no vel ain fjordung frå desse høgden. Men då han kom på Markehaugen, som ligg noko norda Kvisle, kunna dai skjele hoyre kort ævele veke i laatte hass radt te Hamarsbøen. Som han då røkk fram på tune, so sto dette fullt me folk, aa då dailte de se te, noko på laava aa noko inne i setustugun, aa spelemannen sto midt ute i tune aa let so høgt, at de hoyrdest skjele låtten på båe desse stello, aa so tok då sjølve dansarlyen te laike se ette laatto både på laava aa i setustugun. Først tok umegde, guta aa gjentu, te å danse, mæ fylgji aa laus-dans attimyljo; dette vara då nokstund lenge ut på naatte; men so tok både gifte aa ugifte, unge aa gamle te danse alle i hop, aa jamvel lensmannen, som budde på desse garde, dansa i broken aa skjurtun aa ænsa kji, at han va halt. Ingjin orka lenger å vera role. Inne i setustugun låg de endå ai øldrug kønu; ho hadde på se undestakken å krafsa se or sængen aa tok tak i den aine sængjistolpin, aa so te aa le’a se ette laatto de likaste ho orka. Umegde helt på dansa haile naatte te lengsto ut på mørgonen dagen ette, aa dai hadde dansa so, at døggji sto utapaa pløggo daires, aa somme hadde roynt se so ut, at dai orka inkji arbaie noko på mangfelte viku.

198Då dette stime skulle endast, sae spelemannen: »no få me inni stugu, me’a e fær låte skiljarlaatten åt dikka«; då bar de åt stugun me haile dansarly’e, aa spelemannen sette se i hægsæte aa tok te låte, so at de dansa alt i hop, bord å krakka aa grytu aa alt som laust fanst i huse. Dette va endin åt store stime på Hamarsbøen, aa derette for kor haimatte te se.

Han Lisabet-Per gikk se se’a ne på ain is aa blaiv, aa då låg fela hass oppå ise, men de klunka aa ljø’a se i henna endå, då folk kom te å sokna han uppatte.