Da va ai gong i gamle daga, at Døuen inkje hadde vo i Røundalæ pao aldre so lengje. Han skje ha helde seg mykje ni Vikjene dao. Endelæ kom han dao i hug Røundølene att’o og ai gong, aa so sette han ao vetla-jolafta aa vilde ta dai. Han vilde inkje aigaang lata dai fao njota jolagleo, fy han totte han hadde livt dai altfor lengje. Naor han kom ut i ai li, dai kadla Rustaliæ, dao trefte han ain Røundøl, so vilde pao Vangjen aa kjøpa seg jolabrennevin. Denne karen ga han seg i snakk mæ aa tok te aa frega aa spure, um dar va mykje gamle folk i Røundalæ, aa kva gara dai elste folkjæ vo pao. Mendo dai sto’o aa snakte um detta, gjore Døuen seg so stor’o, at han naodde teliks mæ busketoppo. »Nai, eg mainar du æ go te gjera deg so stor’o so du vil eg!« »Ja, da æ eg, ska du sjao«, sa Døuen; aa so gjore han seg so stor’o, at han naodde ratt upp i himmelsynæ. »Du æ væl gjedna go te gjera deg so liten so du vil og du?« spure Røundølen. »Ja, da æ eg,« sa Døuen. »Du va væl inkje go te gjera deg so liten, at du smotte ni jolakaggjen min?« spure Røundølen so forjaija, at da va so da gol i hono. »Tak tappen or, so ska eg prøva«, sa Døuen. Aa ja, Røundølen han tok tappen or kagga, og Døuen smatt inn. Røundølen va brennande snjaop’o aa draiv tappen atti kaggjen att’o. »No ska du fao bia«, mainte han, »dennæ jolæ ska du fao lata væ oss«. Aa so la han kaggjen uppunde ain hedlar, aa dar løut han liggja, te dess da rotna ait hol pao kaggjen, so Døuen fekk smetta utigjønom.

Ai stund før Døuen slapp ut att’o or kagga kom da ain kar or bygdene te Skjeples uti Røundalæ. Han trefte ain kar uti tunæ, so sto og øksa pao hesjatro. »Da va no væl kje so væl, at eg fengje hus hjao deko i natt?« spure bygdakaren. »Du lyt’o ga te han far; han set’o inni eldhusæ aa turka kodn«, svarte hinn. Bygdakaren gjekk dao inn i eldhuse aa ba far hans um hus. »Han far set’o inni stovene 191aa spikka pao ait ljaosorv; du lyt’o ga inn og spyrja han«, svarte dennen. Aa ja, bygdakaren han gjekk inn i stovo aa ba far hans um hus og. »Du lyt’o spyrja han far«, sa dennen aa, »han set’o attante sengjahovda«. Bygdakaren løut spyrja han og, aa han svarte da sama so hine; han skje spyrja far hans, aa han laog uppi sengjene. »Da vett inkje arlais detta«, putla bygdekaren fy seg sjølvo. »Du lyt’o ga uppao ob’n og spyrja han far«, svarte dennen. »Ja, detta mao no væl væ dan siste«, tenkte han, aa so klaiv han uppao ob’n te hono og ba um hus. »Du lyt’o spyrja han far«, svarte gamlingjen uppao obnæ; »han heng’o i ait smetlahodn burt pao veggjæ«. Han maatte fulla ha todna i hop, han. Hjao hono fekk han lov pao hus.

Men dao Døuen slapp ut att’o or kagga, dao va da gut, so ruska pao uti Røundalæ. Han drap so mange tao dai gamlingo dar ut mæ ai gong, at Røundølene vo kje go te skarra likjæ aot kyrkjegaræ pao Vangjæ; dai loto grava dai ni ain haug pao Skjeplæ; dao va da Røundølene fengo seg ser kyrkjegar.

Da va ai gong i gamle daga, at Døuen inkje hadde vo i Røundalæ pao aldre so lengje. Han skje ha helde seg mykje ni Vikjene dao. Endeleg kom han dao i hug Røundølene att’o og ai gong, aa so sette han ao vetla-jolafta å ville ta dai. Han ville inkje aigaang lata dai fao njota jolagleo, fy han tykte han hadde levd dai altfor lengje. Naor han kom ut i ai li, dai kadla Rustaliæ, dao trefte han ain Røundøl, so ville pao Vangjen å kjøpa seg jolabrennevin. Denne karen ga han seg i snakk mæ aa tok te å frega aa spure, om dar va mykje gamle folk i Røundalæ, aa kva gara dai elste folkjæ vo pao. Mendo dai sto’o aa snakte om detta, gjore Døuen seg so stor’o, at han naodde teliks mæ busketoppo. »Nai, eg mainar du æ go te gjera deg so stor’o so du vil eg!« »Ja, da æ eg, ska du sjao«, sa Døuen; aa so gjore han seg so stor’o, at han naodde ratt opp i himmelsynæ. »Du æ vel gjedna go te gjera deg so liten so du vil og du?« spure Røundølen. »Ja, da æ eg,« sa Døuen. »Du va vel inkje go te gjera deg so liten, at du smotte ni jolakaggjen min?« spure Røundølen so forjaija, at da va so da gol i hono. »Tak tappen or, so ska eg prøva«, sa Døuen. Aa ja, Røundølen han tok tappen or kagga, og Døuen smatt inn. Røundølen va brennande snjaop’o aa draiv tappen atti kaggjen att’o. »No ska du fao bia«, mainte han, »dennæ jolæ ska du fao lata væ oss«. Aa so la han kaggjen uppunde ain hedlar, aa dar løut han liggja, te dess da rotna ait hol pao kaggjen, so Døuen fekk smetta utigjønom.

Ai stund før Døuen slapp ut att’o or kagga kom da ain kar or bygdene te Skjeples uti Røundalæ. Han trefte ain kar uti tunæ, so sto og øksa pao hesjatro. »Da va no vel kje so vel, at eg fengje hus hjao deko i natt?« spure bygdakaren. »Du lyt’o ga te han far; han set’o inni eldhusæ å turka kodn«, svarte hinn. Bygdakaren gjekk dao inn i eldhuse aa ba far hans om hus. »Han far set’o inni stovene 191å spikka pao ait ljaosorv; du lyt’o ga inn og spyrja han«, svarte dennen. Aa ja, bygdakaren han gjekk inn i stovo aa ba far hans om hus og. »Du lyt’o spyrja han far«, sa dennen aa, »han set’o attante sengjahovda«. Bygdakaren løut spyrja han og, aa han svarte da sama so hine; han skje spyrja far hans, aa han laog oppi sengjene. »Da vett inkje arlais detta«, putla bygdekaren fy seg sjølvo. »Du lyt’o ga uppao ob’n og spyrja han far«, svarte dennen. »Ja, detta mao no vel væ dan siste«, tenkte han, aa so klaiv han uppao ob’n te hono og ba om hus. »Du lyt’o spyrja han far«, svarte gamlingjen uppao obnæ; »han heng’o i ait smetlahodn bort pao veggjæ«. Han måtte fulla ha todna i hop, han. Hjao hono fekk han lov pao hus.

Men dao Døuen slapp ut att’o or kagga, dao va da gut, so ruska pao uti Røundalæ. Han drap so mange tao dai gamlingo dar ut mæ ai gong, at Røundølene vo kje go te skarra likjæ aot kyrkjegaræ pao Vangjæ; dai loto grava dai ni ain haug pao Skjeplæ; dao va da Røundølene fengo seg ser kyrkjegar.