187

Aa himlin æ grutin aa luktæ so rao,aa skoganne lava ’taa væta,aa skoddæ ho gyrme ’ti lægdæ so trao,aa endaa lyt æg ossta gjætamæ svultalæ mat aa mæ skarvelæ sko,— dei detta ’taa fotin skam snart baae tvo! —aa litlo æ sokkanne bære.

Um morgondin tilæ dei skyssa mæg ut,ei otta fyrr fuglanne vakna;æg flyg’e paa sprengjin mæ hugverk aa sut:seg, klouæ kom burt aa vatt sakna!Jou daa skje du høyra ei preik aa ein song!Jou daa skje ho matmor faa skolmæ paa gong!Æg meinar, ho floug mæg i synæ.

Aa dagjin so lang’e i regn aa i ruskaleina i skogjin æg traskar;aa væto ho drys’e taa bar aa taa busk,aa klæ’æ paa kroppin ho vaskar.Aa neburin sile so stridt undaa sky;æg hev’ ingjei sjurta, æg veit inkje ly;æg ynskje æg laag ner i grovæ.

188Men sanning te segja: da stundo æ bær,naar skoddæ sæg hjadlar i liæ.Daa pitlar æg moltur aa tytingebær,aa mæ’a so skrie væl tiæ.Naar skyin han glossar, so todnar æg væl,æg sovnar paa tuo aa drøyme mæg sæl’,aa vaknar so steikt’e taa solæ.

Ein lur æg mæg flekkje, naar borkjin vi sva’;paa dan æg so flittelæ tutar;æg gløyme mi møia aa kjennest so gla’,da svarar i berg aa i nutar:or nemaste bergje da kjeme eit ljom,aa langt burt i rustinna høyrest eit om,so laagar’ aa laagare vette.

Aa stundo æg stend’e paa høgaste fjedlaa velte paa steinar utyve:dei rulta n’i djue mæ ryk aa mæ smedl,aa høgt upp i veere slær gyve,aa ørnæ ho flumsar forskrøymd or sitt reir,aa aldre ska ungjin faa lambakjøt meir:han sunde vatt slegjin taa raasæ.

Men kjem’e so bjødnin — Gud tryste mæg daa! —han gjere ei syrgjelæ greia;æg fær slik’e skjelte, æg ryme mest aa’,— da æ no’kje bære te segja; —æg hujar aa skrik’e aa hevjar paa stein,aa stundo han styggjest aa gjer’ ingjei mein,men javnast han tek’e kva’n likar.

Aa naar da no lakkar te solagla-bil,aa endelæ dagjin æ farin;dar vette slik fjaking aa kveming aa svelpaa tousir aa bodn heim’ i garin;189dei ratla paa stølin mæ byttur aa stedl,aa solæ ho ronar i nutar aa fjedl;daa starvar æg heim utor liæ.

Sjur Sexe.

187

Aa himlin æ grutin aa luktæ so rao,aa skoganne lava ’tå væta,aa skoddæ ho gyrme ’ti lægdæ so trao,aa endå lyt æg ossta gjætamæ svultalæ mat aa mæ skarvelæ sko,— dei detta ’tå fotin skam snart båe to! —aa litlo æ sokkanne bære.

Om morgondin tilæ dei skyssa mæg ut,ei otta før fuglanne vakna;æg flyg’e på sprengjin mæ hugverk aa sut:seg, klouæ kom bort aa vatt sakna!Jou då skje du høyra ei preik aa ein song!Jou då skje ho matmor få skolmæ på gong!Æg meinar, ho floug mæg i synæ.

Aa dagen so lang’e i regn aa i ruskaleina i skogjin æg traskar;aa væto ho drys’e tå bar å tå busk,aa klæ’æ på kroppin ho vaskar.Aa neburin sile so stridt undaa sky;æg har’ ingjei sjurta, æg veit inkje ly;æg ynskje æg låg ner i grovæ.

188Men sanning te segja: da stundo æ bær,når skoddæ sæg hjadlar i lia.Då pitlar æg moltur aa tytingebær,aa mæ’a so skrie vel tiæ.Naar skyin han glossar, so todnar æg vel,æg sovnar på tuo å drøyme mæg sæl’,aa vaknar so steikt’e tå sola.

Ein lur æg mæg flekkje, når borkjin vi sva’;på dan æg so flittelæ tutar;æg gløyme mi møia aa kjennest so gla’,da svarar i berg aa i nutar:or nemaste bergje da kjeme eit ljom,aa langt bort i rustinna høyrest eit om,so laagar’ aa lågare vette.

Aa stundo æg stend’e på høgaste fjellå velte på steinar utyve:dei rulta n’i djue mæ ryk aa mæ smedl,aa høgt opp i veere slår gyve,aa ørnæ ho flumsar forskrøymd or sitt reir,aa aldre ska ungjin få lambakjøt meir:han sunde vatt slegjin tå raasæ.

Men kjem’e so bjødnin — Gud tryste mæg då! —han gjere ei syrgjelæ greia;æg fær slik’e skjelte, æg ryme mest aa’,— da æ no’kje bære te segja; —æg hujar aa skrik’e aa hevjar på stein,aa stundo han styggjest aa gjer’ ingjei mein,men javnast han tek’e kva’n likar.

Aa når da no lakkar te solagla-bil,aa endeleg dagen æ farin;dar vette slik fjaking aa kveming aa svelpå tousir aa born heim’ i garin;189dei ratla på stølin mæ byttur aa stedl,å sola ho ronar i nutar aa fjell;då starvar æg heim utor lia.

Sjur Sexe.