Læreplanatlas
LesebokArne Garborg.

Ole Bull.

131

Stilt som ei susing det flyg og flyrgjenom dalen roleg og trong:her sloknad eit lysande eventyr,her døydde ein daarande song.Viking han fór paa havsens straum,ligg no paa tilja stiv; —men verdi skalv i hans toneflaum,og Norigs djervaste ungdomsdraumblenkte gjenom hans liv.

Fager var guten, stortenkt til sinns,meir enn ein spilemann; —aldri saag du stautare prinsvinna med song sitt land.Lagde til havs ei regntung nott,draugar spottad og song;han strauk upp med ein huldreslaatt,saag all verdi i graat og laattfor sin fot med ein einaste gong.

Fór gjenom heimen paa havstraum salt,stod med eit smil paa tilje:Norig, hans land, skulde eiga alt,so var hans varme vilje.

132Lange, eventyr-store aarbar han so lett, den guten;sylvglans tok væl hans rike haar,men augo var som ein solmild vaar,straalande sælt til slutten.

Ned han seig i ung Norigs famn,kviler der blidt i ro;segni hev teket hans store namn,evigt liver han no.Stort han vaagad og stort han vann,det er eit sannsagt ord;aldrig saag me djervare mannleggja ut for aa vinna land,difor nemnest han stor.