86

Dei segja, at livet det lid og det skridog fram mot eit betre seg søkjer.Min ungdom fall inn i den underleg’ tid,daa fyrst upp til oss det kom bøker.

Daa vardt det forlitet, at mannen var klok,og tankar i mengd kunde hava.Nei, visdomen maatte han finna i bok,og folk skulde læra aa stava.

87Ei bok var ei ære; eg minnest det tidt:i høgsætet sat ho som gjesten.For det var med lærdomen komit so vidt,at folk skulde ganga for presten.

Eg lærde aa lesa. Eg fekk meg ei bok.Og raude bokstavar var dygdi.For endefram var det, han laut vera klok,ein son av dei beste i bygdi.

Men so sagde far: »det er alt utan naud!Verdt lik meg og fylg meg paa ferdom!Kast boki, min gut; eg gjev presten ein saud,so slepp du fraa all denne lærdom.

So fær han ein bukk denne mann, som er halt,eg meiner«, sa’ far, »denne Gunnar.So gjev han deg lærdom; han kjenner til alt,og stødt kjem or bøker med grunnar«.

Ja Gunnar var klok, um han endaa var halt.Og Gunnar var komen fraa Froland.Han lærde meg mykit og lærde meg altum Goliat, Samson og Roland.

»Og sjoen«, sa’ Gunnar, »er fælande stor,so Bandak ein dam er imot’n.Og kongerik’ store her finst paa vaar jord,tenk Rusland og Halland og Toten!

Og langt imot sud der ei slett er so vid,— sosant som ei bøkerne ljuga, —at der du kann sjaa yver kongerik’ ni,og kyrkjur somange som tjuge.

Her heime er smaatt; det er alt som ei musmot fælaste uksen, som olmar;88for dyr er aa finna so store som hus,og fiskar so store som holmar.

Og Mimring var slik, han var større en tri,og stor som ei tunne var hatten.Seks alnir var Goliat, Nimrod var ni,og Viderik Værlandson atten.

I hornet bles Roland, der saarad han laag,so hardt, at det huskad’ i haugom.Og mannen, som Mahomed sagde han saag,var tusund av mil millom augom.

Fraa Serkland til Valland sprang Rolv i eit laupmed tusund af stridsmenn paa skjoldet.»»Um Gauksto var graut og um Tinnsjo var saup,eg aat meg ki mett«, sagde trollet«.

Um Gunnar var gamall, han endaa var gladog snildaste mannen, eg kjende.Han lærde oss lesa, og visur han kvad,og rispur han fann utan ende.

Kver bok las eg ut. Eg i boki var glad,men gladare endaa i hesten.Og naar me kom upp og vardt stelte i rad,so vardt eg den fremste for presten.

86

Dei segja, at livet det lid og det skridog fram mot eit betre seg søkjer.Min ungdom fall inn i den underleg’ tid,då fyrst opp til oss det kom bøker.

Då vart det forlitet, at mannen var klok,og tankar i mengd kunne hava.Nei, visdomen måtte han finna i bok,og folk skulle læra å stava.

87Ei bok var ei ære; eg minnest det titt:i høgsetet sat ho som gjesten.For det var med lærdomen kome so vidt,at folk skulle gå for presten.

Eg lærde å lesa. Eg fekk meg ei bok.Og raude bokstavar var dygdi.For endefram var det, han laut vera klok,ein son av dei beste i bygda.

Men so sa far: »det er alt utan naud!Verdt lik meg og fylg meg på ferdom!Kast boka, min gut; eg gjev presten ein saud,so slepp du frå all denne lærdom.

So fær han ein bukk denne mann, som er halt,eg meiner«, sa’ far, »denne Gunnar.So gjev han deg lærdom; han kjenner til alt,og støtt kjem or bøker med grunnar«.

Ja Gunnar var klok, om han endå var halt.Og Gunnar var komen frå Froland.Han lærde meg mykje og lærde meg altom Goliat, Samson og Roland.

»Og sjøen«, sa’ Gunnar, »er fælande stor,so Bandak ein dam er imot’n.Og kongerik’ store her finst på vår jord,tenk Rusland og Halland og Toten!

Og langt imot sør der ei slett er so vid,— sosant som ei bøkene ljuga, —at der du kan sjå over kongerik’ ni,og kyrkjer somange som tjuge.

Her heime er smått; det er alt som ei musmot fælaste oksen, som olmar;88for dyr er å finna so store som hus,og fiskar so store som holmar.

Og Mimring var slik, han var større en tre,og stor som ei tunne var hatten.Seks alner var Goliat, Nimrod var ni,og Viderik Værlandson atten.

I hornet bles Roland, der såra han låg,so hardt, at det huska’ i haugom.Og mannen, som Mahomed sa han såg,var tusen av mil mellom augom.

Fraa Serkland til Valland sprang Rolv i eit laupmed tusen af stridsmenn på skjoldet.»»Om Gauksto var graut og om Tinnsjo var saup,eg åt meg ki mett«, sa trollet«.

Om Gunnar var gamal, han endå var gladog snillaste mannen, eg kjende.Han lærde oss lesa, og visur han kvad,og rispur han fann utan ende.

Kvar bok las eg ut. Eg i boka var glad,men gladare endå i hesten.Og når me kom opp og vart stelte i rad,so vart eg den fremste for presten.