53

Velkomen heim no sonen min!Aa — nei, kor bart du er!Det harde vedr og nordanvindhev teket paa den vesle kinn.Du vetrens merke ber.

Ja uvedr var her, gong fyr gong,so fjorden rauk som eim.Naar baara braut og stormen song,var hugen tung og barmen trong,og myrkt i hus og heim.

Og kjelden kom og gaasi med,det leid til sumarmaal;daa gjekk eg tidt paa bakken ned.Fyrr du kom heim, der var ei fredi denne stakkars saal.

Kvar baat, som kom, eg starad paa:»d’er lauparseglet hans!«Men alle peikad’ langt ifraa,og tungt du veit det var aa sjaa,at ingen la’ til lands.

54I otta stod eg upp i dag,det bar den gamle veg.Daa fekk eg sjaa eit storbaatlagi fa’r si stød med reipat drag;og gild og glad vardt eg.

Kor traust han ligg, din vakre baatmed grøne ripar paa! —Kom, verm deg; aa — so kald og vaat.Og nattvakt er du vel attaat.Du nokot varmt skal faa.

53

Velkomen heim no sonen min!Aa — nei, kor bart du er!Det harde vedr og nordanvindhar teke på den vesle kinn.Du vetrens merke ber.

Ja uvêr var her, gong fyr gong,so fjorden rauk som eim.Naar båra braut og stormen song,var hugen tung og barmen trong,og mørkt i hus og heim.

Og kjelden kom og gåsa med,det leid til sumarmål;då gjekk eg titt på bakken ned.Før du kom heim, der var ei fredi denne stakkars saal.

Kvar båt, som kom, eg starad på:»d’er lauparseglet hans!«Men alle peika’ langt ifrå,og tungt du veit det var å sjå,at ingen la’ til lands.

54I otta stod eg opp i dag,det bar den gamle veg.Då fekk eg sjå eit storbåtlagi fa’r si stød med reipat drag;og gild og glad vart eg.

Kor traust han ligg, din vakre båtmed grøne ripar på! —Kom, verm deg; aa — so kald og våt.Og nattvakt er du vel attåt.Du noko varmt skal få.