I hagen sat mo’ri med barnet paa fang,millom rosor,ho log, og ho kyste det dagen so lang,millom rosor;ho kyste paa auga, ho kyste paa kinn:»Gud give eg alltid saag kvilstaden dinmillom rosor«.

Og hagen vardt bladlaus; han døydde kvar leikmillom rosor,i stova laag guten so kald og so bleikmillom rosor,og mo’ri batt graatfull kring kista ein krans;no skulde ho alltid sjaa kvilstaden hansmillom rosor.

I hagen sat mo’ri med barnet på fang,mellom rosor,ho log, og ho kyste det dagen so lang,mellom rosor;ho kyste på auga, ho kyste på kinn:»Gud give eg alltid såg kvilstaden dinmellom rosor«.

Og hagen vart bladlaus; han døydde kvar leikmellom rosor,i stova låg guten so kald og so bleikmellom rosor,og mo’ri batt gråtfull kring kista ein krans;no skulle ho alltid sjå kvilstaden hansmellom rosor.