26

Eg ser detta landet, eit undarlegt land,med snaudaste øyar kring steinutte strand,med brim og med brot yver svikfulle bodar,med fjellgarden myrk, som mot Nordhavet skodar.

27Eg kjenner vel landet, der ufysen vinddriv skodda fraa havet kring snjotakte tind,eit land fullt med joklar og naknaste øydor,med skridor og urd og med skoglause snøydor.

Eg smyg inn i fjorden; eit fagrare landvisst aldri eg saag med si grønklædde strand,med skogfulle lid upp um blømande vollarog raudgylte bred’ kringum blaa-ande kollar.

Sjaa her er det fagert, kjenn her er det mildt,her inne smaabylgjorna skvala so stilt,so leikande upp etter strandi dei gletta,og glitrande perlor paa sanden dei skvetta.

Snøgt baaten min sigler um bjartgrøne nes,han ruggar so lint, medan havgula blæs,og tvert yver blenkjande viki han siger.Av baat paa den mjukaste grassvord eg stiger.

Aat dalen med fysna meg hugen min dreg;det er fulla fagnad aa ferdast slik veg,aa kroka seg fram millom angande blomarog slengja seg ned attved fossen, som ljomar.

Eg drøymande skodar um rindar og lid,men upp yver fjellbruni augat mitt skrid,ja høgre en ørnar kring tindarne fara,eg radt inn i ljosblaae himmel lyt stara.

Mitt heimland! Din dal med sin blømande vollog fjellet med bredar kring blaa-ande koll,det alt til mitt hjarta so undarlegt talarog lyfter min hug yver fjell, yver dalar.

Ja Noreg, du er vel eit underfullt land,so stort og so fagert fraa fjell og til strand;men det er mi von, at meg ein gong skal hysaein heimstad, som fagrare endaa vil lysa.

26

Eg ser detta landet, eit undarlegt land,med snaudaste øyar kring steinutte strand,med brim og med brot over svikfulle bodar,med fjellgarden myrk, som mot Nordhavet skodar.

27Eg kjenner vel landet, der ufysen vinddriv skodda frå havet kring snjotakte tind,eit land fullt med joklar og naknaste øydor,med skridor og urd og med skoglause snøydor.

Eg smyg inn i fjorden; eit fagrare landvisst aldri eg såg med si grønkledde strand,med skogfulle lid opp om blømande vollarog raudgylte bred’ kringom blå-ande kollar.

Sjå her er det fagert, kjenn her er det mildt,her inne småbylgjene skvala so stilt,so leikande opp etter stranda dei gletta,og glitrande perlor på sanden dei skvetta.

Snøgt båten min sigler om bjartgrøne nes,han ruggar so lint, medan havgula blæs,og tvert over blenkjande viki han siger.Av båt på den mjukaste grassvord eg stiger.

Åt dalen med fysna meg hugen min dreg;det er fulla fagnad å ferdast slik veg,å kroka seg fram mellom angande blomarog slengja seg ned attved fossen, som ljomar.

Eg drøymande skodar om rindar og lid,men opp over fjellbruna auget mitt skrid,ja høgre en ørnar kring tindane fara,eg radt inn i ljosblåe himmel lyt stara.

Mitt heimland! Din dal med sin blømande vollog fjellet med bredar kring blå-ande koll,det alt til mitt hjarta so undarlegt talarog lyfter min hug over fjell, over dalar.

Ja Noreg, du er vel eit underfullt land,so stort og so fagert frå fjell og til strand;men det er mi von, at meg ein gong skal hysaein heimstad, som fagrare endå vil lysa.