Ved Rundarne.
No seer eg atter slike Fjell og Dalar,Som deim eg i min første Ungdom saag,Og same Vind den heite Panna svalarOg Gullet ligg paa Snjo, som før det laag.Det er eit Barnemaal, som til meg talarOg gjer meg tankefull, men endaa fjaag.Med Ungdomsminne er den Tala blandad:Det strøymer paa meg, so eg knapt kan anda.
553Ja, Livet strøymer paa meg, som det strøymde,Naar under Snjo eg saag det grøne Straa.Eg drøymer no, som fyr eg altid drøymde,Naar slike Fjell eg saag i Lufti blaa.Eg gløymer Dagsens Strid, som fyr eg gløymde,Naar eg mot Kveld af Sol eit Glimt fekk sjaa.Eg finner vel eit Hus, som vil meg hysa,Naar Soli heim til Notti vil meg lysa.
Alt er som fyr, men det er meir forklaarat,So Dagsens Ljos meg synes meire bjart,Og det, som beit og skar meg, so det saarad,Det gjerer sjølve Skuggen mindre svart;Sjølv det, som til at synda tidt meg daarad,Sjølv det gjer harde Fjellet mindre hardt.Forsonad koma atter gamle Tankar:Det same Hjarta er, som eldre bankar.
Og kvar ein Stein eg som ein Kjenning finner,For slik var den, eg flaug ikring som Gut, —Som var det Kjempor, spyr eg, hvem som vinnerAf den og denne andre haage Nut.Alt minner meg; det minner og det minner,Til Soli burt i Snjoen sloknar ut.Og in i siste Svevn meg eingong huggarDei gamle Minne og dei gamle Skuggar.
A. O. Vinje.
Ved rundane.
No ser eg atter slike Fjell og dalar,Som dei eg i min første ungdom såg,Og same vind den heite panna svalarOg Gullet ligg på snø, som før det låg.Det er eit barnemål, som til meg talarOg gjer meg tankefull, men endå fjåg.Med Ungdomsminne er den Tala blanda:Det strøymer på meg, so eg knapt kan anda.
553Ja, livet strøymer på meg, som det strøymde,Naar under snø eg såg det grøne strå.Eg drøymer no, som fyr eg altid drøymde,Naar slike Fjell eg såg i lufta blå.Eg gløymer Dagsens strid, som fyr eg gløymde,Naar eg mot kveld af Sol eit glimt fekk sjå.Eg finner vel eit hus, som vil meg hysa,Naar Soli heim til Notti vil meg lysa.
Alt er som fyr, men det er meir forklaarat,So Dagsens Ljos meg synes meir bjart,Og det, som beit og skar meg, so det såra,Det gjer sjølve skuggen mindre svart;Sjølv det, som til at synda titt meg dåra,Sjølv det gjer harde fjellet mindre hardt.Forsona koma atter gamle tankar:Det same Hjarta er, som eldre bankar.
Og kvar ein Stein eg som ein kjenning finner,For slik var den, eg flaug ikring som gut, —Som var det Kjempor, spyr eg, hvem som vinnerAf den og denne andre haage Nut.Alt minner meg; det minner og det minner,Til Soli bort i snøen sloknar ut.Og in i siste svevn meg eingong huggarDei gamle minne og dei gamle skuggar.
A. O. Vinje.