(Fra Sætersdal).
Der æ ein Støil 8), som dei kadde 9) Nuten, aa som ligg’e langt aust aa 10) Heio; dæ va ein Gar’e i gamle Daga, aa daa budde der ein Mann som heitte Knut’e 11), aa Kaana heitte Tore 12). So va dæ eigaang um Vetteren tett fyre Jol’æ, daa hae dæ lagt ni’ so mykjen Snjor’e 13), at dei maatte 14) ikje koma so langt, at dei funne Fokk; fyre der va so langt aa gange, at dæ va fimm Fjorunge fra nimmaste 15) Gar’æ i Bygd’inne. So hae dei gløymt Dagatal’e, so dei vaare ikje rett visse paa, nær Jol’æ skilde koma, aa dæ 542tokte dei, va leidt, som dæ au va 1); men dæ va ikje onno Raa hell aa gange so langt, at dei funne Fokk aa finge høyre, kor lengje dæ va te Hægj’inne 2). So va dæ ein Goveirsdag’e um Morgonen, daa vilde Kjeringjæ gange ut i Bygd’æ, aa Mannen skilde vera heime, aa so gjekk ho daa aa brøytte 3) i Snjor’æ eit lite Bil 4), men Snjor’en va so stor’e, aa Skavlanne vaare so haage, at dæ vart ikje langt Stykkje, fyrr ho va so trøytt i Njoo 5), at ho va reint trota 6) aa laut leggje seg ne i Snjofonnæ aa kvile. Daa høyrde ho eit som tala inn i ei Ufs 7) i Fjøddæ, aa dæ ropa te ’enne aa sa dei Or’æ: „Dikke Dikke 8), Tore, baka Brau te Jole; Nott’æ ei aa Daganne tvei 9); so lengje æ dæ te Jole.“ So reis ho 10) aa vende heim-te aa nøytte seg 11) au; ho tokte, dæ va ’kje mei Ti, hell’o turte 12), nær dæ va ’kje ko 13) tvei Daga te Jole.
Ved Ivar Aasen.