Han skal myket røyna, som lenge skal liva. — Det er kleent Ty, som inkje toler, at ein ser paa det. — Det er vondt at vada, der ein inkje ser Botnen. — Skade og Skam lærer Folk fara visare fram. — Det veks inkje alt, som saatt er; det verd inkje alt, som spaatt er. — Det er inkje stor Gris, fyrr han skal slaa Krok paa Rova. — Godt Mod er vissaste Verja. — Det læt seg mange Ord tala, men inkje alle til svara. — Det vil gode Ord til ei laak Ærend. — Det er litet Liv i den, som døyr av store Ord. — Det høgg inkje alt, som held i Skaftet. — Det legst alltid Visa til, fyre den, som kveda vil. — Æra er snart gjengi; ho er inkje snart atter fengi. — Den som gjerer fyrste Skaden, fær Skuldi fyre den andre. — Det er inkje beste Bukken, som hever høgste Horni. — Langt ifraa er alle Fuglar fagre. — Det kostar at vera Folk; det kostar meir at vera Fant. — Den, som agalaus liver, han ærelaus døyr. — Den eine Ramnen vil, at hin skal vera lika svart. — Den, som kliv for høgt, han dett for hardt. — Den, som lyfter Hamaren for høgt, han slær for lint. — Det, ein inkje kann faa, skal ein venda Hugen ifraa. — Den, som vil vada i alle Votn, han kjem paa ymis Botn. — Det er betre verkja i Handi en i Hugen. — Sidste Gjesten fær laagaste 326Sessen. — Den, som kjem etter hinom, fær eta med Svinom. — Det er seint at stengja Stallen, naar Folen er burte. — Han vinn, som traa er, og tapar, som braad er. — Den, som trøyter Alni, kann og trøyta Spanni. — Ein skal fyrst ro fyre næste Nes. — Ein skal inkje varpa meir, en ein kann veva. — D’er mangein lang og lat, og mangein liten og kvat. — D’er kleen Saud, som inkje kan bera sitt eiget Røyve. — Den, som inkje fær varma seg, han brenner seg inkje helder. — Det er Vissa, ein hever, og Voni, ein fær. — Rosa inkje Fisken, fyrr han er paa Disken. — Ein skal inkje selja Hudi av Bjørnen, fyrr han er skoten. — Ein Sup i Senn: det tømer ei Tunna med Tidi. — Den, som gøymer i Nøgdi, han hever i Naudi. — Kraaka giv Ungom sinom det, ho inkje vil hava sjølv. — Det er lett at rista breide Reimar av annan Manns Hud. — Det er godt baade aust og vest, men endaa er heima best. — Det er vondt at køyra, naar den eine Meiden er undan. — Det hever alle gjenget i Barnaskoen. — Dugleg Dreng verd ein hæv Husbonde. — Som Husbonden fer, so fylgja Sveinarne. — Den eine Ramnen høgg inkje Augat or hinom. — Det er Skil paa Folk og toma Tunnor. — Naar ein vesall fær Vald, veit han inkje Atterhald. — D’er Trøs i alle Skogar. — Kvar ein kjem, snur Durstokken paa tvert. — Kor ein snur Huset, stend Vinden i Dyrri. — Kor Vinden blæs, er det ein, som fær Andror. — Der alle vil styra, kan ingen sigla. — Meir Føda og mindre Møda er alle Manns Ynske. — Det vil ein sterk Rygg til at bera gode Dagar. — Det vil ein hard Hug til ein laak Lagnad. — Han er inkje beste Mannen, som mest fiskar. — Det verd alt feigt, som født er. — Dauden er viss, men Dagen er uviss. — Den Dagen, som er gjengen, verd aldri atter fengen. — Soli kjem atter, men same Dagen kjem inkje. — Det høver inkje ein Hatt aat alle Hovud. — Ein fær skapa Skoen etter Foten, og inkje Foten etter Skoen. — Smaa Fuglar verpa smaa Egg. — Det høver inkje, at Krubba er høgre en Hesten. — Det er ingen so stor, han ei fær Fanget fullt. — Store Stokkar faa harde Hogg. — Det er leidt at hava Valet og taka Skalet. — Det er leidt at standa i Ljoset og myrkja seg sjølv. — Det er vondt at tru alle, det er verr at tru ingen. — Han finn alltid sin Like, som leitar. — Han fær ymist lida, som alltid vil strida. — Han fær sjølv vera Hund, som med Hund skal bitast. — Det vil alle kliva den Garden, som laagast er. — Av annan Manns Skade verd ein viis og inkje rik. — Fyrste Skaden er best at bøta. — Det er best at bøta, fyrr Bresten veks. — Det er lett at laupa, naar Lukka fylgjer. — Lukka er liksom Sjøen: stundom fell og stundom fløder. — Det er inkje Tre i Skogen, som skapar seg sjølv. — Lauvet skal inkje lægja aat Roti. — Det er kleen Fugl, som skjemmer sitt eiget Reid. — Var alle Mann rike, vilde ingen ro Baaten fram. — Ein fær vel fljuga, um ein inkje er Falk. — Var alle Fuglar som Hauken, fekk ingen høyra Gauken.

Han skal mykje røyna, som lenge skal leve. — Det er kleent Ty, som inkje toler, at ein ser på det. — Det er vondt at vada, der ein inkje ser botnen. — Skade og skam lærer folk fara visare fram. — Det veks inkje alt, som sått er; det verd inkje alt, som spått er. — Det er inkje stor gris, før han skal slaa krok på Rova. — Godt Mod er vissaste Verja. — Det læt seg mange ord tala, men inkje alle til svara. — Det vil gode ord til ei låk ærend. — Det er lite Liv i den, som døyr av store ord. — Det høgg inkje alt, som held i skaftet. — Det legst alltid visa til, fyre den, som kveda vil. — Æra er snart gjengi; ho er inkje snart atter fengi. — Den som gjer fyrste skaden, fær skulda fyre den andre. — Det er inkje beste Bukken, som hever høgste horna. — Langt ifrå er alle fuglar fagre. — Det kostar at vera folk; det kostar meir at vera fant. — Den, som agalaus lever, han ærelaus døyr. — Den eine ramnen vil, at hin skal vera lika svart. — Den, som kliv for høgt, han dett for hardt. — Den, som lyfter Hamaren for høgt, han slår for lint. — Det, ein inkje kan få, skal ein venda Hugen ifrå. — Den, som vil vada i alle Votn, han kjem på ymis botn. — Det er betre verkja i handa en i Hugen. — Sidste gjesten fær lågaste 326sessen. — Den, som kjem etter hinom, fær eta med Svinom. — Det er seint at stengja stallen, når Folen er borte. — Han vinn, som trå er, og tapar, som bråd er. — Den, som trøyter alna, kan og trøyta spanna. — Ein skal fyrst ro fyre næste Nes. — Ein skal inkje varpa meir, en ein kan veva. — D’er mang ein lang og lat, og mang ein liten og kvat. — D’er kleen Saud, som inkje kan bere sitt eige røyve. — Den, som inkje fær varma seg, han brenner seg inkje heller. — Det er Vissa, ein hever, og vona, ein fær. — Rosa inkje fisken, før han er på disken. — Ein skal inkje selja huda av bjørnen, før han er skoten. — Ein sup i Senn: det tømer ei Tunna med tida. — Den, som gøymer i nøgda, han hever i nauda. — Kråka giv Ungom sinom det, ho inkje vil hava sjølv. — Det er lett at rista breie reimar av annan Manns hud. — Det er godt både aust og vest, men endå er heima best. — Det er vondt at køyra, når den eine Meiden er undan. — Det hever alle gått i Barnaskoen. — Dugleg dreng verd ein hæv Husbonde. — Som Husbonden fer, so fylgja sveinane. — Den eine ramnen høgg inkje auget or hinom. — Det er skil på folk og toma tønner. — Naar ein vesall fær vald, veit han inkje atterhald. — D’er Trøs i alle skogar. — Kvar ein kjem, snur Durstokken på tvert. — Kor ein snur huset, står vinden i Dyrri. — Kor vinden blæs, er det ein, som fær andror. — Der alle vil styra, kan ingen sigla. — Meir Føda og mindre Møda er alle Manns ynske. — Det vil ein sterk rygg til at bere gode dagar. — Det vil ein hard Hug til ein låk lagnad. — Han er inkje beste mannen, som mest fiskar. — Det verd alt feigt, som født er. — Døden er viss, men dagen er uviss. — Den Dagen, som er gjengen, verd aldri atter fengen. — Sola kjem atter, men same dagen kjem inkje. — Det høver inkje ein hatt åt alle hovud. — Ein fær skapa skoen etter foten, og inkje foten etter skoen. — Små fuglar verpa små egg. — Det høver inkje, at krubba er høgre en hesten. — Det er ingen so stor, han ei fær fanget fullt. — Store Stokkar få harde Hogg. — Det er leidt at hava valet og taka skalet. — Det er leidt at standa i Ljoset og myrkja seg sjølv. — Det er vondt at tru alle, det er verr at tru ingen. — Han finn alltid sin like, som leitar. — Han fær ymist lida, som alltid vil strida. — Han fær sjølv vera hund, som med hund skal bitast. — Det vil alle kliva den garden, som lågast er. — Av annan Manns skade verd ein viis og inkje rik. — Fyrste skaden er best at bøta. — Det er best at bøta, før bresten veks. — Det er lett at laupa, når lukka fylgjer. — Lukka er liksom sjøen: stundom fell og stundom fløder. — Det er inkje tre i skogen, som skapar seg sjølv. — Lauvet skal inkje lægja åt rota. — Det er kleen fugl, som skjemmer sitt eige Reid. — Var alle mann rike, ville ingen ro båten fram. — Ein fær vel fljuga, om ein inkje er falk. — Var alle fuglar som hauken, fekk ingen høyra gauken.