84

Han Storegut ingenting drog seg fraa;i elsk han til alt var bunden,baad’ folk og fe, baade store og smaa,ja endaa katten og hunden.Det hjarta, som elskar, for alt maa slaa.

Han vaksen var upp baad’ med saud og geitog bukken med skjegget lange.Han saag det, at bølingen mykit veitog gjeng der med tankar mange;sjølv grisen er klok, um han enn er feit.

85I fe som i folk er eit hjartelag;dei kunna i elsk seg gilda.Du ser, at dei hava eit mannadragog graata, so taarir trilla.I alt, som hev’ liv, er det sama slag.

Som smaagut han gjætte; daa lærde hanmed bølingen stødt aa spraaka.Og alltid det sama so gjorde han,naar sidan eit naut han raakad’.Med allting han talar den gode mann.

Og vyrdnad han lærde av velverd ku,av hesten han lærde sansa,av lambet han lærde seg lett aa snu,av bukken aa hallingdansa.Sjaa livet ikring deg, so dansar du!

Og raakad’ det til, han ein mann fekk sjaa,som hesten sin slog og plagad’,so kunde han hesten spretta ifraa,og lasset i kneiken draga.Den veike skal hjelp av den sterke faa.

Og gjætt’ han um vaaren, naar sjoen gauv,og bølingen solten stunde,so braut han av raunen det vesle lauvtil kui, som stod og drunde.Mot bøn av den soltne ver aldri dauv!

Og glad var hans bøling i guten sin,og rundt seg um honom kransad’,og kyste hans hender og blomekinnog upp etter honom dansad’.Det hjarta, som elskar, kver skapnad finn.

Han livnad vardt upp kver ein einast vaar,naar kid han seg saag aa kjæta.86Dei sumrar han gjekk liksom sjuk og saar,naar inkje han fe fekk gjæta.I Borddalen gjæt’ han det siste aar.

84

Han Storegut ingenting drog seg frå;i elsk han til alt var bunden,baad’ folk og fe, både store og små,ja endå katten og hunden.Det hjarta, som elskar, for alt må slaa.

Han vaksen var opp baad’ med saud og geitog bukken med skjegget lange.Han såg det, at bølingen mykje veitog gjeng der med tankar mange;sjølv grisen er klok, om han enn er feit.

85I fe som i folk er eit hjartelag;dei kunna i elsk seg gilda.Du ser, at dei hava eit mannadragog gråta, so taarir trilla.I alt, som har’ liv, er det sama slag.

Som smågut han gjætte; då lærde hanmed bølingen støtt å språka.Og alltid det sama so gjorde han,når sidan eit naut han råka’.Med allting han talar den gode mann.

Og vyrdnad han lærde av velverd ku,av hesten han lærde sansa,av lambet han lærde seg lett å snu,av bukken aa hallingdansa.Sjå livet ikring deg, so dansar du!

Og råka’ det til, han ein mann fekk sjå,som hesten sin slo og plaga’,so kunne han hesten spretta ifrå,og lasset i kneiken draga.Den veike skal hjelp av den sterke få.

Og gjætt’ han om våren, når sjøen gauv,og bølingen solten stunde,so braut han av raunen det vesle lauvtil kua, som stod og drunde.Mot bøn av den soltne ver aldri dauv!

Og glad var hans bøling i guten sin,og rundt seg om han kransa’,og kyste hans hender og blomekinnog opp etter han dansa’.Det hjarta, som elskar, kvar skapnad finn.

Han livnad vart opp kvar ein einast vår,når kid han seg såg å kjæta.86Dei sumrar han gjekk liksom sjuk og sår,når inkje han fe fekk gjæta.I Borddalen gjæt’ han det siste år.